καινούρια χρονιά....

Φτάνουμε σιγά σιγά στο τέλος κι αυτής της χρονιάς...Σκέφτομαι όσα συνέβησαν, αναπολώ καλές στιγμές που έζησα τον χρόνο που φεύγει κι αναρωτιέμαι πολλές φορές...Σε τι ωφέλησαν όλα όσα πέρασαν;; 
Άνθρωποι χάθηκαν από κοντά μας...κι άλλοι πάλι έρχονται από το πουθενά...Με κάποιους τσακωθήκαμε...Και με άλλους τα βρήκαμε...Γεγονότα πολλά...Στιγμές ζωής...Κομμάτια του εαυτού μας... 
Κάθε τέλος του χρόνου νοιώθω έντονα την ανάγκη να ζητήσω συγνώμη στα άτομα που πλήγωσα...Και να πω ευχαριστώ σε όσους στάθηκαν δίπλα μου, με στήριξαν και με βοήθησαν...Χρειάζομαι να ζητήσω πίσω άτομα που έχασα...Που για κάποιους λόγους εξαφανίστηκαν από τη ζωή μου...Αλλά πάλι πιστεύω πως είναι αργά...βλέπω τα λάθη μου και δεν μπορώ να τα διορθώσω...Θέλω να μιλήσω στα άτομα που πλήγωσα αλλά ξέρω καλά μέσα μου πως είναι ήδη αργά σε κάποιες περιπτώσεις... Όλα αυτά όμως για τους άλλους;; Πάλι ο εαυτός μου...Για να νοιώσω καλά...να ξεφύγω από τις τύψεις μου...τα λάθη μου...να κάνω μια τελευταία προσπάθεια χωρίς να αφήσω την τελευταία μου ευκαιρία για να φτιάξουν τα πράγματα να πάει χαμένη..Αυτός ο χρόνος μου δίδαξε πολλά...Πέτυχα στόχους, πραγματοποίησα όνειρα...αλλά από την άλλη έχασα αγαπημένα πρόσωπα, πλήγωσα και πληγώθηκα από ανθρώπους που αγαπώ και που είναι σημαντικοί για μένα...Γνώρισα νέα άτομα, και από αυτούς έμαθα νέα πράγματα...άλλες συνήθειες...άλλους χαρακτήρες αλλιώτικους... Εύχομαι ο κόσμος να μπορούσε να γίνει αλλιώτικος...πιο μαλακός...πιο ανθρώπινος...πιο φιλικός...
Και ενώ οι άλλοι αρχίζουν να νοιώθουν την χαρά των Χριστουγέννων και να βυθίζονται στην χαμένη παιδικότητα που βρήκαν ξαφνικά μέσα στο εορταστικό κλίμα...εγώ βυθίζομαι σε σκέψεις… αναθεωρώ λόγια και πράξεις… και ξαφνικά αντικρίζω το παρελθόν να μου χτυπά την πόρτα… και πάλι αναρωτιέμαι… μήπως θα έπρεπε να του κλείσω αυτή την πόρτα κατάμουτρα και να μην το αφήσω να εισβάλει ξανά στη ζωή μου;; Ή θα ήταν καλύτερα να του έδινα αυτή την δεύτερη ευκαιρία που περιμένω να μου δώσουν οι άλλοι αυτές τις τελευταίες μέρες του χρόνου…;;;
Ο χρόνος περνά από δίπλα μας… και παίρνει μαζί του στιγμές… άτομα και καταστάσεις… νοιώθω πως αυτή τη φορά αφήνω πίσω μου πολλά… αλλά ξέρω πως παίρνω μαζί μου άλλα τόσα…
Ίσως ήρθε η στιγμή να κάνω αυτό που έπρεπε να κάνω από καιρό. Συγνώμη, λοιπόν σε όσους πλήγωσα… Ευχαριστώ όσους στάθηκαν δίπλα μου… Η ζωή προχωρά κι εμείς μένουμε στάσιμοι στα λάθη μας… Ε όχι… αυτό δεν θα το αφήσω να συμβεί ξανά… Νέος χρόνος… Νέα λάθη… Προχωρώ….