Μια θάλασσα δικιά μου...

Μόνο λίγες λέξεις και νοιώθω καλύτερα... θάλασσα...θάλασσα...θάλασσα...
Ένας μεγάλος και ατελείωτος έρωτας, ένας έρωτας που δεν σβήνει ποτέ, δεν χάνεται,δεν πεθαίνει.
Ίσως να φταίει το γαλάζιο της το χρώμα που καθησυχάζει το μυαλό μου,που αλλάζει τον τρόπο σκέψης μου για το καθετί. Ίσως ο ήχος από τον παφλασμό τον κυμάτων της με κάνει να τα χάνω,με νανουρίζει,με κάνει να ηρεμώ. Είναι κάτι αληθινό, δεν προσποιείται, ξέρεις πως αυτό που σου δείχνει αυτό είναι, ήρεμη ή αγριεμένη, θα το καταλάβεις, και δεν υπάρχουν περιθώρια αμφιβολίας..
Και κάπου εδώ στην σκέψη της και μόνο ένοιωσα πολύ καλύτερα... μια ηρεμία... μια εσωτερική γαλήνη... το θαύμα της θάλασσας... εκεί όπου ο νους αλλάζει σκέψεις... το μυαλό χαλαρώνει, ταξιδεύει...χάνεται στο άπειρο των αισθήσεων και των παραισθήσεων...κρύβεται σε σκέψεις και λόγια, πίσω από βλέμματα, από πράξεις εκεί στην άκρη της θάλασσας όλα αλλάζουν...όλα έχουν μια άλλη οπτική... μια πιο αισιόδοξη πλευρά!!!! Γι' αυτό ερωτεύομαι την θάλασσα...το κάθε κύμα της, τον παφλασμό του.. το χρώμα της, την μαγική της εικόνα...
Θάλασσα...θάλασσα...θάλασσα...