....

Άραγε πόσα βράδια περάσαμε άυπνοι κλαίγοντας για κάτι που πέρασε;; Για ότι μας πλήγωσε κι ότι μας πρόδωσε , ότι μας πόνεσε κι ότι μας σκότωσε;;; Μπορεί να ζήσαμε απ' αυτά..Να ήταν οι στιγμές μας...Στιγμές που  χαρίσαμε σε ανθρώπους που άξιζαν ή όχι..
Βράδια γεμάτα δάκρυα, και στο ράδιο τραγούδια... Τραγούδια που θυμίζουν μια αγάπη, ένα ψέμα, μια προδοσία, μια ζωή... Την δική μας ζωή.. Αυτά που ζήσαμε, αυτά που νοιώσαμε, όσα δώσαμε κι όσα πήραμε.. Πόνο ή ικανοποίηση..Χαρά ή λύπη...Αγάπη ή μίσος...
Και τελικά είναι τόσες πολλές οι φορές που βάλαμε τον εγωισμό πάνω απ' όσα νοιώσαμε και δεν τολμήσαμε ποτέ να πούμε.. Ίσως από φόβο, ή απλά επειδή δεν θέλαμε να τα παραδεχτούμε.. Περνά η ζωή μπροστά μας κι εμείς μένουμε θεατές.. Είναι τόσες πολλές οι ιστορίες αγάπης που διαβάσαμε ή ακούσαμε.. Σίγουρα κάποια θύμισε σε όλους την δική μας ιστορία..την δική μας αγάπη...την δική μας "φιλία"... Έρωτες που έμειναν ανεκπλήρωτοι και αναλλοίωτοι στο πέρασμα του χρόνου.. Έρωτες που εκφράστηκαν σαν μια βαθιά φιλία.. Κι όλα αυτά γιατί δειλιάσαμε..Επειδή δεν ήμασταν τόσο δυνατοί για να παραδεχτούμε όσα νοιώθουμε.. Αφήσαμε το καθετί να περάσει και δεν διεκδικήσαμε ότι πραγματικά ποθήσαμε.. Δεν διεκδικήσαμε άτομα και στιγμές... Αφήσαμε για άλλους τα δικά μας κι απλά προσπαθήσαμε να τους κάνουμε ευτυχισμένους χωρίς να σκεφτούμε την δική μας ευτυχία.. Ίσως να ήταν και γι' αυτούς η ίδια ευτυχία..Όμως, ποτέ δεν θα μάθουμε γιατί απλά δεν ξέρουμε να είμαστε ειλικρινής με τους άλλους και με τον εαυτό μας..Δεν ξέρουμε να ρισκάρουμε για την δική μας ευτυχία.. Και τελικά μένουμε θεατές κι αφήνουμε τη ζωή να περάσει μπροστά μας....