Στα κύματα του έρωτα...

Κάθομαι και αγναντεύω τη θάλασσα..Σκέφτομαι διάφορα ακούγοντας τον παφλασμό των κυμάτων στους βράχους..Αγριεμένη η θάλασσα σήμερα.. Αντικρίζω απέναντι μου ένα γλάρο που προσπαθεί να αρπάξει την τροφή του μέσα από τα κύματα..Δεν πτοείτε όμως..  Προσπαθεί κι ας ξέρει πως ,ακόμα κι αν μπορεί να πετάξει, με τέτοια φουρτούνα στην θάλασσα ίσως πληγωθεί..Δεν σταματά όμως να προσπαθεί για το θέλω του, ίσως και την ανάγκη του..

Μπήκα για λίγο στη θέση του..Θυμήθηκα πως κάπως έτσι νοιώθω κάθε φορά που ερωτεύομαι..Ξέρω πως πετάω στα σύννεφα και παλεύω με τα κύματα του έρωτα..Όσο κι αν ξέρω πως μπορεί να πληγωθώ..Πόσες φορές το ένοιωσα..Και πόσες τελικά πνίγηκα σ’ αυτά τα κύματα της φουρτουνιασμένης θάλασσας του έρωτα..Όπως κι ο γλάρος έτσι κι εγώ..Δεν σταμάτησα ποτέ να ερωτεύομαι..Πάλεψα με τα κύματα γι’ αυτό που πόθησα μέσα απ’ την ψυχή μου..Όσο λάθος κι αν ήταν κάποτε.. Μα όσο και να πληγώθηκα από τον έρωτα συνέχισα να ερωτεύομαι..Συνέχισα να παλεύω.. Αυτό είναι για μένα ο έρωτας..Η  πιο φουρτουνιασμένη θάλασσα που αντίκρισα..Μια θάλασσα την οποία προσπαθώ να αντιμετωπίζω.. Κάθε φορά που ερωτεύομαι όμως καταλαβαίνω πως ποτέ δεν θα μάθω να κολυμπώ στον έρωτα.. Ούτε ο γλάρος στην θάλασσα… Κάθε φορά, πρώτη φορά…Κάθε έρωτας είναι αλλίως και τελικά δεν ξέρω  ποτέ πώς να τον αντιμετωπίσω για να μην πληγωθώ...