Ίσως τελικά μας μένει η συνήθεια.. Κάπου εκεί που τελειώνει το όνειρο... Κάπου στην μέση του τίποτα..Σε μια ανύπαρκτη παραίσθηση...Εκεί που τ'όνειρο σβήνει και μένουμε άπραγοι με την ελπίδα σαν η μοναδική σκέψη στο μυαλό... Η ελπίδα...μια από τις πιο αβέβαιες αξίες της ζωής...Μπορεί να πεθαίνει πάντα τελευταία αλλά ποτέ δεν νοιώθω σιγουριά για το αν όντως υπάρχει...Με φοβίζει..Ίσως γι'αυτό τελικά να καταλήγω πάλι στην συνήθεια...και μέσα από αυτήν προσπαθώ να ονειρευτώ... για το αύριο..την αλλαγή... τον έρωτα...ΓΙΑ 'ΜΑΣ... που σκοτώσαμε τον έρωτα... Κι ας ονειρεύομαι μόνη μου... τα όνειρα δεν ήταν ποτέ για δυο...Ποτέ για να τα μοιράζομαι...κι ας το θέλω τόσο.....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου